“Είμαστε οι ρόλοι που καλούμαστε να παίξουμε καθημερινά. Οι ρόλοι μπλέκονται, ο ένας μπαίνει μέσα στον άλλον. Είναι σαφώς ευκολότερο να ζεις όταν οι ρόλοι είναι διακριτοί, οριοθετημένοι’ (Μόνο) τότε είμαστε ελεύθεροι_ες (…).”

Ένας άνθρωπος στέκει ακίνητος. Το κεφάλι και το σώμα του είναι τυλιγμένα με σχοινιά, διαφορετικών υφών / υλικών / ποιοτήτων. Τα σχοινιά είναι δεμένα στην κορυφή του και καταλήγουν κολλημένα περιμετρικά στο πάτωμα σε “βαρίδια” που καθορίζουν την ταυτότητα του: σεξουαλικότητα, θρησκευτικές πεποιθήσεις, εξωτερική εμφάνιση, οικονομική κατάσταση, οικογένεια, περιβάλλον, κοινωνικοπολιτική τοποθέτηση, καταγωγή, επάγγελμα, τόπος διαμονής, επάγγελμα, ηλικία, φύλο…

Τα μπερδεμένα σχοινιά συμβολίζουν τους πολλαπλούς ρόλους που έχει κάθε άνθρωπος καθημερινά και τελικά μπορεί να καθορίζουν το πως αυτοπροσδιορίζεται και πως τον βλέπουν οι άλλοι.

Η ταχύτατη εναλλαγή των ρόλων, η “επιτυχία” σε κάποιους από αυτούς ή η “αποτυχία” σε άλλους, μπορεί να κάνει τον άνθρωπο δυσκίνητο, ανασφαλή, να “χάσει την μπάλα”.

Οι θεατές καλούνται να βοηθήσουν τον συν-άνθρωπο ξετυλίγοντας κάποιο από τα σχοινιά, δίνοντάς του την ελευθερία της επιλογής, της προσωπικής αναζήτησης. Ο ακίνητος άνθρωπος αποτελεί πια το κέντρο ενός κύκλου έχοντας μια απόσταση ασφαλείας και χώρο να “ανασάνει” και να αποφασίσει τι από όλα είναι.

ΣΥΝΤΕΛΕΣΤ(ΡΙ)ΕΣ